Ook als dat hevige storm is bij heldere hemel.
Als je me dit zou gezegd hebben op 28 juni, dan had ik je waarschijnlijk omvergeblazen met een stortvloed aan woorden vol pijn, verdriet, boosheid en teleurstelling, en je tegelijkertijd proberen dood kogelen met vurige ogen. Toch wist ik ook dan heel goed dat het waar is. Ik heb me die coachende wijsheden eigen gemaakt door de jaren heen en ze hielpen me ongetwijfeld vaak om rust te vinden. Zeker is wel, dat niet enkel wat mooie spreuken je door een lastige periode halen. Daar is echt wel meer voor nodig.
Op 28 juni beëindigde mijn partner onze relatie met de woorden : “Je bent een sterke vrouw, die het schoonste in een mens naar boven haalt. Je bent de eerste vrouw in mijn leven die me ziet en hoort voor wie ik echt ben en ik weet niet hoe daarmee om te gaan.” Dat hij worstelde met zijn eigenwaarde was voor ons allebei al langer duidelijk. Maar dit was voor mij toch donderslag bij heldere hemel. Iets had al zijn alarmbellen doen afgaan en dat bracht hem tot deze onverwachtse beslissing. Zijn mooie woorden, die er hard en koel uit kwamen, raakten me diep. Ze boorden regelrecht door mijn hart. De afwijzing haalde mijn vertrouwen onderuit, terwijl de woorden bleven rondcirkelen door mijn hoofd. Ze raakten mijn missie, de kern van wie ik ben en waarom ik doe wat ik doe.
Na de emotionele klap bracht het me in slechts een paar minuten naar een harde realiteit : Ik stond er plots weer alleen voor. Bye bye liefde en warm samengesteld gezin, bye bye een deel van mijn inkomen (ik werkte een aantal uren per week bij hem in de zaak op zelfstandige basis) en bye bye vakantie die ook ik nodig had. En last but not least bye bye mijn eigenwaarde. Ik voelde me plots waardeloos. Wie was ik als sterktecoach? Wie was ik als partner? En waarom dit nu, terwijl ik mijn liefde voor iedereen rond mij voelde stromen door heel mijn lijf? Was er nog íets waar ik me kon aan optrekken om verder te gaan?
Wie niet luistert, moet voelen.
Zowat alle emoties en stressreacties zijn gepasseerd de weken erna. Zeker weer eens een goeie praktijkervaring als coach. Maar eerlijk gezegd, het was niet bepaald waar ik van gedroomd had. Van freeze naar fight, van lamgeslagen naar vechten. Alleen de flightreactie, het vluchten leek me geen goeie optie. Dat deed ik in elk geval niet op dat moment. Ik moest vooruit en bedacht op verschillende manieren hoe. Vrij rationeel, planmatig en actiegericht ging ik aan de slag tot het universum er na 2 weken anders over besliste. Logisch en te verwachten. Nog een wijsheid die ik al kende en waar ik toch liever aan voorbij ging in het heetst van de strijd. Ik sloeg mijn rechtervoet om, onderste enkelbanden gekwetst. Vier dagen platte rust, met krukken lopen en uiteindelijk een herstelperiode van 6 weken. Die verzwikte enkel kwam vooral met de boodschap “Zitten nu, rusten en kijken naar je pijn!” Hij maakte me veel duidelijk, terwijl ik het liet bezinken met, in mijn handen, het boek van Louise Hay – “Je kan je leven helen”.
Loslaten bleek een heel belangrijke boodschap. Toen ik een chauffeur zocht om me naar spoed te brengen, belde ik oa. een dierbare, die me al kent van bij mijn geboorte. Op dat moment moest ik nog vertellen over mijn relatiebreuk, gezien die persoon op de dag van die feiten met vakantie was. Ik wou toen niet tot last zijn met mijn miserie. Wanneer ik zei hoe moeilijk ik het vond om terug werk te gaan zoeken in deze situatie, verliep ons gesprek als volgt : “Als ge ga poetsen of in de horeca ga werken, zult ge rap genoeg terug werk hebben.” Ik antwoordde als een rasechte loopbaanbegeleider : “Da’s waar, maar ik zou er graag ook gelukkig van worden.” Hierop volgde de reactie : “Als ge geen geld hebt, zult ge ook niet gelukkig zijn.” Ik zuchtte en zei : “Tja, ik zal nu al eerst zorgen dat ik op spoed geraak, want stappen is geen optie, laat staan in de horeca werken of poetsen.” Einde gesprek.
Een tikkeltje empathie had zo fijn geweest, zeker van iemand die je lief is. De weken nadien kwam er niet 1 keer de vraag hoe ik mij voelde bij de relatiebreuk. Dat was een duidelijk te vermijden onderwerp, waarvoor ik niet terecht kon aan dat adres. Mijn god, wat voelde ik me genegeerd als mens, als sterktecoach, als loopbaanbegeleider, als weet ik veel wie. Mijn hoofd zat propvol met grote belangrijke vragen zoals ‘Wie ben ik eigenlijk?’, ‘Waar ben ik in godsnaam mee bezig?’ en ‘Wat vertelt dit allemaal over mij?’ Echt mijn vakgebied dus!
En nu koos ik wel om te vluchten
De eerste 2 vragen stelt vermoedelijk iedereen zich in dergelijke situaties. De 3e vraag ‘Wat vertelt dit allemaal over mij?’ is misschien meer eigen aan coaches en ze bracht me in vluchtmodus. Ik vluchtte in boeken en las het ene na het andere, met een enorm impostersyndroom als trouwe compagnon. Gelukkig scheen de zon ook in mijn tuin en dus vond ik daar in mijn ligstoel die begeerde vakantiemodus of was het eerder … zoeken naar een manier om rust te vinden bij mezelf. Paul Coelho, Dirk De Wachter, Fleur Van Groningen, Brene Brown en zelfs Ndaba Mandela (kleinzoon van Nelson) passeerden de revue. Lessen over schaamte en kwetsbaarheid, over schuldgevoel en overgave.
Mijn vader draait zich om in zijn graf, als hij weet dat Nelson Mandela een voorbeeldfiguur is voor mij. Ik heb nooit eerder beseft hoeveel hij met Nelson Mandela gemeen heeft. Het gaf me inzichten over het patroon in de mannenlijn in mijn leven, beginnend bij mijn vader, gevolgd door mijn partners en ja, ook mijn zoon laat me die sterke kwaliteiten van de kleur bruin zien. Natuurlijk denk ik nog steeds in kleuren. Ze zijn in moeilijke tijden zelfs heel belangrijk en inzichtelijk voor mij. Ik scoor zelf laag op bruin en dat verklaart ook waarom het vaak vreet aan mijn energie. Als paarse madam pas ik me gemakkelijk aan. Bovendien heb ik dat ook nog extra geleerd van mijn mama in de vorm van ‘zwijgen voor de lieve vrede’ (wat soms wat ‘te’ groen is). Eye-openers waar ik je een volgende keer nog over vertel. Het werd me allemaal nog duidelijker toen ik ook de liefdesbrieven van mijn ouders las op mijn terras. Wat was dat een groots cadeau! Geen toeval. Het viel me toe!
Verbinding en houvast gaven me weer kracht
Dat patroon waar ik al 9 jaar probeer uit te vluchten was bijzonder hardnekkig en het is zeker de reden waarom bepaalde mensen je pad kruisen. Het leven laat je oefenen om rust en veiligheid te vinden bij jezelf. Die veiligheid vond ik uiteindelijk en dat deed ik niet alleen. Ik was tijdens mijn zoektocht achter de schermen omringd door mijn beste vriendinnen en een sterk netwerk van ondernemers, die in mij geloofden en me dat ook vertelden.
Mijn dagelijkse houvast waren de tools, die ik als sterktecoach ook bij mijn klanten inzet. Koplopers hierin zijn de Persoonlijke Kracht methodiek, die mijn leven telkens weer kleur geeft, en EFT (Emotional Freedom Technics) waarmee ik mezelf kan ontladen van stress. Ze hielpen me uit een tunnelvisie te blijven en als dat toch even lastig bleek, kon ik nog altijd te rade bij de experten waar ik opleiding volgde, mijn oppercoaches dus. 😉
Mijn innerlijk vuur stond even op een heel laag pitje maar na 4 maanden ben ik weer helemaal terug, mogelijk sterker dan voorheen en met zekerheid toch een tikkeltje wijzer. Zoals een coachende metafoor zegt : ik pelde nog een stevige laag af van mijn ajuin, een laag die niet meer bij mij paste. Ik liet los en voelde hoe groot mijn liefde is voor mensen. Maar ik leerde vooral dat ik die liefde eerst aan mezelf mag geven, om ze vanuit mezelf te delen met anderen, en niet omgekeerd. Als ik ze eerst geef aan anderen en die zijn (nog) niet in de mogelijkheid om ze te ontvangen en met mij te delen, dan lijkt het alsof ik al mijn liefde kwijt speel.
Een gouden tip in moeilijke tijden, die enige oefening vraagt om je eigen te maken :
Vertrouw op het leven en op jezelf want het leven is je goed gezind!
An, je Sterktecoach
Voel de mildheid om je sterkste versie te leven!
