Je mag hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid een geweldig persoonlijkheidskenmerk noemen, maar zolang iemand ervan uit balans geraakt, zal die het eerder als een lastig probleem ervaren. En dat geldt evenzeer voor autisme, adhd, … en alle andere stoornissen. Logisch toch? Het woord zegt het zelf bij deze laatste.
Nochtans hebben beide, zowel de persoonlijkheidskenmerken als de -stoornissen, superkrachten. Ze worden alleen niet zo vaak op een positieve manier gedefinieerd. Waarom zou een kenmerk, waar je last van hebt, beter moeten klinken dan een stoornis? Leg dat maar eens uit aan de mensen die het voelen. Theorie wint het, spijtig genoeg, wel vaker van praktijk in onze maatschappij. Of anders gezegd, ratio lijkt vaker belangrijker dan gevoel.
Ik ben het er niet mee eens. Meer nog, kotsbeu ben ik het vaak, al dat gezwaai met prachtige theorieën zonder dat de praktijk goed en wel gekend lijkt te zijn. En er worden geregeld nog meer nieuwe labels uitgevonden om te vertellen welke problemen mensen allemaal hebben en hoe hard ze moeten werken aan zichzelf. Dan heb ik het nog niet over trauma’s en angststoornissen gehad. Het lijkt wel alsof je jezelf continu moet bijschaven en fixen, wanneer je niet aan een doorsnee profiel beantwoordt en er zelfs maar een beetje van afwijkt. Ben je niet exact de norm, dan zal je wel een label hebben. Versta me niet verkeerd, ik ben voorstander van jezelf goed te leren kennen en als dat efficiënt gebeurt met de benoeming van een label, vind ik dat prima. Maar als het nooit meer gewoon goed is en altijd een probleem of beperking inhoudt die moet gefixt worden, dan heb ik er moeite mee.
Vandaag kom je meestal niet meer toe met 1 label, je hebt blijkbaar best een combinatie van 3 of 4. Houdt dit mogelijk een manier in om te kunnen wijzen naar de meest gevoeligen in de maatschappij? Zijn zij de lastposten die roepen dat de prestatielat lager mag en de ratrace trager?
Het is zoals Dirk De Wachter zegt : “Het probleem is niet de gevoeligheid van mensen. De ongevoeligheid in de maatschappij is een veel serieuzer probleem. Ja, ik ben fan van die man.
Het liefst van al willen we gewoon onszelf zijn en daarvoor gewaardeerd en graag gezien worden. Dat is een pure menselijke behoefte. Aandacht, appreciatie, affectie en acceptatie zijn de 4 primaire psychologische behoeften van een mens, net zoals eten, drinken, onderdak en ontlasting primaire fysieke behoeften zijn.
En als je nu eens 4 kleuren mag zijn in plaats van 4 labels?
De reden, dat ik zo graag werk met kleuren, is omdat elke kleur even positief is en evenveel waard. Elke kleur heeft zijn superkracht en zijn uitdaging, zijn valkuil en allergie. Bovendien kom je met kleuren stap voor stap in beweging om op je eigen tempo die balans te vinden. Het is immers balans die we zoeken in het leven. Dat maakt ons gelukkig. Met balans kan je leven stromen als een kabbelend beekje. Als je balans vindt, zijn er geen heftige ups en downs meer of woelig vaarwater afgewisseld met enorme nood aan volledige rust. Als je balans vindt, dan doet je labelnaam er niet meer toe, want dan heb je jezelf leren kennen en kan je omgaan met jezelf. Dan functioneer je vanuit je talenten, je superkrachten dus.
Kijken naar jezelf in kleuren biedt echt mogelijkheden. Opvallend tijdens mijn sterktecoaching is dat de meeste mensen het lastig vinden om hun grootste talenten onder ogen te zien. We zijn zodanig groot geworden met de rode stylo en de opmerkingen over wat we niet goed doen, dat het vaak lastig is om te horen waarin we wel zo geweldig goed zijn. We geloven het dan amper.
Er zijn wel wat talenten die voor een volwassene positief gezien worden, terwijl ze voor een kind als lastig beschouwd worden. Denk maar aan het leergierige ‘waarom’-kind. Hoe vermoeiend kan dit zijn voor ouders en hoeveel leergierige kinderen hebben uiteindelijk een zuchtend ‘daarom’ als antwoord gekregen. Mogelijk blijft dit kind onbewust zitten met een gevoel van de lastpost te zijn en leert het zijn gele positieve leergierigheid aan te passen naar braaf en stil zijn. Zo kan dit kind een leven lang blijven gaan in ups en downs van vrolijk aanwezig naar overdrijven en van gevoelig reageren naar stil vallen.
Of wat denk je van het kind dat altijd weer iets nieuws durft te proberen en van niks bang lijkt te zijn. Moedig en met een kwinkslag gaat deze plantrekker altijd weer op ontdekking. Dit kan een ouder zorgen baren en stress bezorgen, waardoor die zijn kleine of puberende rebel duidelijke regels oplegt. Verantwoordelijkheid nemen met strenge regels lijkt dan het beste resultaat te geven. Nochtans zijn de plantrekkers later vaak degenen die het verste komen, maar sommige plantrekkers blijven zichzelf later begrenzen met een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze geraken gevangen in een blauw-oranje spelletje met perfectionisme als symptoom.
Gaat een kleurtje dan zoveel veranderen?
Met de Persoonlijke Kracht kleuren leer ik mensen om hun beste versie te omarmen. Ze krijgen hun 4 sterkste talenten in kleuren te zien en daarnaast wordt hun verlangen vertaald in kleuren. Zo zie je onmiddellijk wat je in je mars hebt om je dromen na te jagen. De kwaliteiten van de kleuren brengen de kindverhalen boven. Daar waar het kind niet volledig zichzelf kon zijn, vaak door heel begrijpelijke omstandigheden, remt een volwassen persoon zichzelf vandaag af om zijn dromen te bereiken. En als dat niet zo duidelijk is, dan maken de kleuren het wel zichtbaar. Ofwel komt het boven in de kleuren van verlangen, ofwel zit het in een kleur waar weerstand op zit, een kleur die men afwijst.
Deze kleurenmethodiek werkt ook met balans. Dus aan elke powerkleur is een balanskleur verbonden. Dat wil zeggen dat je kleurrijk te zien krijgt welke uitdaging er vast hangt aan welk talent. Zo ben je misschien iemand die altijd ten dienste staat van en luistert naar anderen. Dat is mooi, behalve wanneer je jezelf hierdoor volledig wegcijfert en een enorme pleaser wordt. Ook dat laten kleuren duidelijk zien en je krijgt dan een kleur die je uit die valkuil weg houdt.
Het werken aan jezelf met kleuren bestaat dus niet uit een lijstje met opdrachten en moetjes om jezelf te veranderen. Dat zou opnieuw veel rationeel en prestatiegedreven werk vragen. Nee, je mag gewoon jouw Persoonlijke Kracht kleuren integreren in je leven. Dat vraagt soms al voldoende oefening om te doen.
En ja natuurlijk, kennen we bij Persoonlijke Kracht ontelbare prachtige resultaten. Aan de Technische Universiteit van Eindhoven zijn al verschillende testen gebeurd waarbij testpersonen hun krachtkleuren droegen en anderen diezelfde kleuren zonder dat het hun krachtkleuren waren. De impact van het dragen van je krachtkleuren op het zelfvertrouwen is enorm.
Wat er echt gebeurt, is dat je zelfbewustzijn vergroot. Soms vertellen klanten dat ze alle kleuren mooi vinden. Toch komt er ook dan een kleur boven die ze niet hebben in hun leven. En daar zit de knoop.
Hoe sterker de weerstand tegen een kleur, hoe heftiger het verhaal of hoe groter de worsteling uiteraard. Het leuke is dat Persoonlijke Kracht helpt voor alle stappen die je wil zetten in je persoonlijke ontwikkeling. Je komt in beweging en pakt je eigen worsteling op een speelse manier aan. Of het nu gaat over een persoonlijkheidskenmerk zoals hoogsensitiviteit, een stoornis zoals autisme of een negatief gedrag zoals perfectionisme, pleasen of narcistisch gedrag, je gaat in de verandering die je zelf zo graag wil. De enige voorwaarde op slagen is dat je zelf iets wil veranderen en voorbij je struikelblokken wil geraken.
Wil jij die stip op de horizon bereiken en je leven leiden volgens jouw kleuren?
Stuur me gerust een mail via an@sterktecoach.be
Je bent welkom.
An, Je Sterktecoach
Voel de mildheid om je sterkste versie te leven!
